золзаяа
Асуудал дэвшүүлсэн өгүүлэл Монголчууд бид архин далайд живсээр байх уу? Сүүлийн хэдэн жил Хятадууд хэдэн мянгаараа Монголд орж ирээд уул уурхай, барилгын ажлыг хийдэг болчихлоо. Тэд хөлсөө цувуулан ажиллаж байхад монгол залуучууд манай залуучууд зугаа цэнгэл хөөж, архинд толгойгоо мэдүүлэн өдөр хоногийг өнгөрөөх юм. Монголд насанд хүрсэн нэг хүний архины дундаж хэрэглээ 9,2 литр байдаг. Дэлхийн эрүүл мэндийн байгуулллагын судалгаагаар манай улсын нийт хүн амын 13,6 хувь нь архинд донтох эмгэгтэй, эрэгтэйчүүдийн 39 хувь, эмэгтэйчүүдийн 5 хувь нь архийг хэтрүүлэн хэрэглэдэг болохыг тогтоожээ. Монгол улсын аймаг сум болгонд архины жижиг үйлдвэр, цех 400, спиртийн 15 үйлдвэр ажиллаж байна. Нийслэлд архины 114 үйлдвэр, дарсны 15 үйлдвэр албан ёсны зөвшөөрөлтэйгөөр үйл ажиллагаагаа явуулдаг. 2,6-хан сая хүнд энэ тоо дэндүү ахадмаар тоо юм биш үү? Бас дээр ньгадаадаас архи импортолдог гэхээр энэ их архиа яажшуухан ууж бардаг юм бол доо гэмээр. Монголын нийгэм тэр аяараа архинд, архидалтанд дасчээ. Дэлхийн аль ч улс оронд нэг хүнд ноогдох архины хэмжээ 3 литр болоход үндэсний аюулгүй байдалд заналхийлж байна гээд архины эсрэг сурталчилгаа, архинд донтогчдыг эмчлэх зардлыг нэмэгдүүлдэг юм билээ. Гэтэл Монгол улсын төр засаг архи, согтууруулах ундааны албан татварын орлогоос өчүүхэн ч хувийг архины эсрэг зориулахыг хүсэхгүй юм. Монголд архи үйлдвэрлэдэг, борлуулдаг сүлжээ аалзны тор шиг ширэлджээ. өдөр ирэх тусам архи хэрэглэгчид улам залуужиж байгаа нь даанч харамсалтай. Хаа сайгүй л архидалт. Согтуугаар үйлдэх гэмт хэргийн тоо ч буурахгүй байна. Наркологийн төвд эмчлүүлэхээр ирж буй хүмүүсийн олонх нь 40-өөс доош насныхан байх юм. Хөл дээрээ тогтож ядан гуйвалзах согтуучуул нэмэгдсээр л... Үхсэн амьд нь үл мэдэгдэх согтуу хүмүүс монголын гудамжаар дүүрэн. Бөмбөгөр, Нарантуул гэх зэрэг томоохон захуудаар чанаргүй, хуурамч архи савлан худалдаалах явдал ихсэж байна. Энэ нь архидалт нэмэгдэхэд ихээхэн нөлөөлж байгаа юм. Монголчууд архин далайд живсээр байх уу? Архидалтыг багасгахын тулд хамгийн эхлээд чанаргүй муу архи үйлдвэрлэгчдийнх нь хаалгыг хаах хэрэгтэй байна. Хэдхэн чанартай архи үйлдвэрлэгч байвал архидалт буурах болов уу. Мөн архи борлуулж буй цэгүүд хэтэрхий олон байна. Үүнийг багас гах хэрэгтэй байгаа юм. Ярилцлага. Хуучин ч хамаагүй зурагттай болох юмсан... Дунд сургуулийн сурагчдын нэгдүгээр улирлын амралт эхлэх гэж байна. Үүнтэй холбогдуулан сурагчид амралтаа хэрхэн өнгөрүүлэх гэж байгааг сонирхсон юм. Ингээд 13 настай Төмөрөө гэдэг бяцхан хүүгийн яриаг уншигч та бүхэндээ хүргэе. Бяцхан биендээ ахадмаар ухаалаг, хэрсүү тэрбээр яавч муу хүн болохгүй санагдсан... - Миний дүү өөрийгөө танилцуулахгүй юу? Амралтаа хэрхэн өнгөрөөх гэж байна даа? Намайг Төмөрөө гэдэг. Би ургуульд сурдаггүй. Сургуулиасаа гарчихсан. - Яагаад гарчихсан юм бэ? Яахав дээ. Ээж дүү хоёроо тэжээх гээд л байхгүй юу. - Тэгвэл ажил хийж байгаа гэж ойлгож болох уу? Ÿмар ажил хийж байгаа юм бэ? Зэс ухаж, төмөр түүж байгаа. - Тэгээд амьдралд чинь хүрэлцэж байна уу? Гутал тосолсноос л дээр. өдөртөө 5000-7000 төгрөг олдог. - Ингэхэд танайх хаана байдаг юм бэ? Манайх толгойтод байдаг. Одоохондоо айлын хашаанд байгаа. Гэхдээ би удахгүй хашаа татах гэж байгаа. - Миний дүү ганцаараа чадах болов уу? чамд арай ахадсан ажил биш үү? Би чадна. Хэсэг найзуудаа дуудна. Тэд надад тусалж чадах байх. - Уучлаарай миний дүү, танай аав яасан юм бэ? Аав архи уугаад байхаар нь ээж салчихсан юм. Одоо хаана байгааг нь би мэдэхгүй ээ. - Ээж чинь хаана, юу хийдэг вэ? Ээжийн минь бие муу болохоор ажил хийдэггүй гэртээ байгаа. - Миний бодоход чи их ганган юмаа. Энэ бүгдийг өөрөө худалдаж авсан уу? Тэгэлгүй яахав. Би ажил хийдэг юм чинь өөрийгөө хувцасладаг юм. Би ямар траншейны хүүхэд байгаа биш муухай хувцас өмсдөггүй. - Одоо ямар нэгэн зүйлд зориулан мөнгө цуглуулж байгаа юу? Би овоо хэдэн төгрөг олчихвол хуучин ч хамаагүй зурагт авчихмаар л байна даа. - Миний дүүд дахиж сургуульдаа сурах бодол байна уу? Өө дэмий. Би уншиж, бичиж чадна. Намайг сургуульд орчихвол гэрт ажил хийдэг хүн байхгүй болчихно ш дээ. - Миний дүүгийн хүсэл биелэх болтугай. Эх орондоо хэрэгтэй, сайн хүн болоорой Баярлалаа эгчээ. Мэдээ. Скайтел компани 3G технологийг ашиглана. Үүрэн телефон үйлчилгээний зах зээлд тэргүүлэгчдийн нэг Скайтел энэ онд дэлхий нийтийн технологийн хөгжлийг тодорхойлогч 3 дахь үеийн 3G буюу Third generation технологийг өөрийн үйлчилгээнд нэвтрүүлэх гэж байгаа юм байна. Энэхүү үйлчилгээг нэвтрүүлснээр тус компаний хэрэглэгчид гар утсан дээрээ телевизийн үзэх, гадаадад гар утсаа ашиглах,өндөр хурдны интернэт ашиглах боломжтой болох юм. Энэхүү технологи нь мэдээлэл дамжуулах хамгийн өндөр хурд, өргөн сүлжээг бий болгож буйгаараа онцлог юм. Энгийнээр тайлбарлавал мэдээлэл дамжуулах хурд нь өнөөдөр ашиглагдаж буй 2,5G технологийн хувьд 700Мв хэмжээтэй киног татаж авахын тулд 4 цаг зарцуулдаг бол энэ технологийг ашигласнаар ердөө 2 минут 22 секунд л зарцуулах боломжтой болох юм байна. МУИС-ий Эдийн Засгийн Сургууль Харвардын Их Сургуулийн Сургалт-Судалгааны сүлжээнд элслээ. МУИС-ийн Эдийн Засгийн Сургууль Харвардын Бизнесийн Сургуулийн “өрсөлдөх чадварын эдийн засгийн сургалт судалгаа” –ны сүлжээнд гишүүнээр элслээ. “Өрсөлдөх чадварын эдийн засаг” сүлжээний хичээлийг дэлхийд нэр хүндтэй тус сургуулийн хичээлийн агуулга, хөтөлбөр, материал, технологийг бүрэн ашиглан МУИС-ий ЭЗС өөрийн магистрант, докторант оюутнуудад заах боломжтой боллоо. Мөн тус үлжээгээр дамжуулан Монгол улсын болон бүс нутгуудын, түүнчлэн эдийн засгийн салбарын өрсөлдөх чадварын судалгааг хийх, бусад сургууль, судалгааны төвүүдтэй хамтран судалгаа хийх, судалгааны үр дүнгээ солилцох зэрэг маш өргөн хүрээний хамтын ажиллагаанд оролцох боломжийг олж авч байгаа юм. Тус сүлжээ одоогоор дэлхийн 94 сургууль, хүрээлэнг хамраад байна. Уран сайхны шүүмж. Басангийн Сэрчмаа хэмээх яруу найрагч “Тэнгэрлэг оршихуй” шүлгийн түүврээ 2007 онд хэвлүүлжээ. Энэхүү номонд “Ээж бурхан”, “Аавдаа”, “ дэндүү ачтай аав ээж минь”, “Төгөлдөр эмэгтэй”, ”Нэгэн учрал”, “ Чимээгүй урсах өдрүүд” гэх мэтчилэн түүний бичиж туурвисан 50 гаруй шүлэг багтсан байна. Басангийн Сэрчмаа нь шүлэг тэрлэдэг болоод удаагүй байгаа болохоор, мөн анхныхаа номыг хэвлүүлсэн болохоор алдаа оноотой зүйл олон байлаа. Хамгийн эхэнд би энэ номонд үг үсгийн алдаа болон зөв бичих дүрмийн алдаа их байсныг хэлмээр байна. Жишээ нь: гунг /гуниг/, хайрал /хайрла/, бурал /буурал/, эээж /ээж/, дарухан /даруухан/, хясэл /хясал/, ньв /нь/, учирал /учрал/, моноглд /монголд/, эрэгцүүлж /эргэцүүлж/ гэх мэт. Үг үсгийн болон зөв бичих дүрмийн алдаагаа сайн хянаагүй нь уншигчдад энэхүү номыг уншихад хүндрэл учруулж байна. Зохиогч мөн таслал хэрэглэх ёстой үедээ хэрэглээгүй байна. Сэрчмаагийн шүлгийг уншихад логик дараалалгүй шүлгүүд их байсан. Мөн үгээ буруу сонгосон тохиолдол олон байлаа. Уг номонд багтсан “Төгөлдөр эмэгтэй” шүлгийг авч үзье. Ардын олон үрсийг сургах Ариун үйлст багш бэлтгэдэг Багшийн сургууль хэмээх их айлын Бадрангуй алдрын нэгээхэн хэсэг Багш таньдаа шавь чинь мөргөе Нэг л сайхан инээмсэглэл дүүрэн Нэг л тийм хүндэтгэл үзүүлмээр Тийм нэгэн багш эмэгтэйтэй Тэр л намрын өглөө би уулзаж билээ Манай ангийнхан гээд Миний үеийн хэдэн охидтой Маам багш маань сууж байна Миний охиныг хэн гэдэг вэ? хэмээн Нэг л дотно сайхан харцаар Над руу багш минь харахад нь Нээрээ би ээжтэйгээ уулзсан мэт Нэг л халуун дотно санагдсан –эргэн харахад Ээж ээ хэмээн олон жил дуудаагүй надад Энэ л эмэгтэй ээж шиг минь санагдсан Эрдэм ном заалгах Энгүй хувь тавилан заяаж Анги удирдсан багш маань Азаар Маам багш байсан юм. Сайхан төрсөн энгүй төрх нь Санаанаас гарахын аргагүй Төв шударга зантай Төгөлдөр эмэгтэй миний багшаа Түм түмэн шавь нар тань Түүх түүхийн хуудсанд таниараа бахархах болно гэсэн шүлэг байна. Энэ шүлгийг зохиогч бичихдээ хүчээр дөрөв, дөрвөн мөрөөр нь утгыг нь бүрэн гүйцэд дуусгалгүй хуваасан нь хамгийн том алдаа болжээ. Зохиогч шүлгийн мөрт заавал 4,4-өөрөө хуваагдсан байх ёстой гэсэн ташаа бодлоосоо болж энэ шүлгээ ямар ч утга, авцалдаагүй болгосон байна. Зохиогч догол мөрнөөс шинэ санаа эхлэх ёстой байдаг гэдгийг мэддэггүй юм байна гэсэн дүгнэлтэнд хүрлээ. Түүний номоо нэрлэсэн “ Тэнгэрлэг оршихуй” шүлэгт яруу найрагт хэрэглэхэд зохисгүй үгнүүдийг бас хэрэглэжээ. Жишээ дурдвал: “Сонгууль дөхөж шоудах тэр өдрүүд тэнгэрлэг Нүүрээ будан дуусаад өөрийгөө толинд хараад кайф авах тэр л агшин тэнгэрлэг” гэх мэтчилэн яруу найраг гэж хэлэхээсээ илүү галзуу хүний өдрийн тэмдэглэл адил үг, мөртүүд олон байна. Бас “Нэгэн учрал” шүлэгт нь “Мичид гудайх үдшээр боломж бүрт би бэлэн шүү, олон эр хүн надтай унтахыг хүсдэг” гэх мэт мөртүүд байсан. Зохиогч өөрийгөө доромжилсон мэт сэтгэгдэл надад төрсөн юм. “Миний буурал эмээ” шүлэгт утгагүй, логик дараалалгүй мөр байсныг дурдах хэрэгтэй болов уу. “ Бусдын төлөө ч юмуу хэний ч төлөө юм буян хийж Буурал үсээ цайтал маань эргүүлсэн та” гэсэн мөрт байна. Энэ нь чухам юу гэсэн утгатай гэдгийг би ойлгосонгүй. Мөн “ Өнгө нь хувирсан буурал хар цайгаа уугаад Өнгө гал нь буурсан хонин бор нүдээ онийлгоод” гэсэн мөртөд “буурал хар цай” гэж байна. Буурал хар цай гэж байдаг юмуу? Бас нэгэн шүлгийн эхний бадгийг авч үзье. Басангийн хэдэн хүүхдүүд “Борлууд овогт басан гуайн гэр бүлд Бурхан ивээлээ хайрлаж арваннэгэн үр заяасан Бядтай хүмүүс болог гэж 5-ыг нь эр хүйстэй Буянтай бэр болог гэж 6-г нь эм хүйстэй.” 5-ыг эр хүйстэй, 6-г нь эм хүйстэй гэсэн нь доромжутгатай болсон мэт санагдлаа. Зүгээр л 5 хүү, 6 охин гээд биччихэж болоогүй юмуу? “Халамцуу шүлэг”-т “ дүр төрхөө эргэцүүлэх гэж би халамцуу явна Дүрэм журмыг сахихыг хичээж халамцуу явна Дуран хараанд өртөхгүйг хичээж халамцуу явна Зураасын төдий алдаа гаргахгүйг хичээж халамцуу явна” гэсэн мөртүүд байна. Халамцуу, өөрөөр хэлбэл архи уусан байхад алдаа бага гаргаж, дүрэм журам сайн сахидаг юмуу? Ингээд бичээд байвал би бараг бүх шүлгэн дээр нь шүүмжлэлтэй хандах нь. Миний бодлоор энэ номонд нэг ч жинхэнэ “шүлэг шиг” шүлэг, яруу найраг гэээд хэлчихмээр бүтээл байсангүй. Б. Сэрчмаа өөрөө ч яруу найрагч, шүлэгч болох болоогүй байна. Монголын бүх яруу найрагчид ийм байвал монголын яруу найраг тун удахгүй иөхлийн ирмэгт очих юм шиг санагдлаа. Мэргэжлийн шүүмж “Сэрүүлэг” сонины нэгэн дугаарт Монгол улсын ерөнхий сайд асан Ж.Наранцацралт агсны гэргий М. Алтанцэцэгийн ярилцлага нийтлэгджээ. Ярилцлагын гарчиг нь: “ Миний нөхөр олон юмыг мэддэг байснаасаа болж амиа алдсан.” Энэ ярилцлагыг тус сонины сэтгүүлч Ж. Жаргалсайхан бичжээ. Энэ ярилцлаганд нийт 24 асуулт байсан. Уг ярилцлагын хамгийн гол дутагдал нь уг ярилцлагыг яагаад авах хэрэгтэй болсон, уншигчдад яг юуны тухай мэдээлэл өгөх гэж байгаа талаараа огтхон ч дурдаагүй байсан. Өөрөөр хэлбэл ямар ч зорилгогүй ярилцлага байлаа. Уг ярилцлагад найруулгын болон утга давтах, үг давтах, ижил утгатай үгийг нэг дор 2,3-ыг хэрэглэх зэрэг алдаа гарч байсан. Мөн уншигчдыг залхаасан, хэт сунжруу, нуршуу хариулт олон байсан. 3 дахь асуултанд буюу “Та ханьтайгаа хамгийн сүүлд ярьсан яриа хөөрөө, хамт байсан мөчөө санаж байгаа биз дээ?” гэсэн асуултанд ярилцагч нь 418 үгээр хариулжээ. Ямар ч хэрэгцээгүй, нуршуу үг, өгүүлбэрээ огт хасаагүй байсан. ярилцлагын явцад үг, үсгийн алдаа, зөв бичих дүрмийн алдаа бас байсан. Жишээ нь: тан /тань/, оролцоноо /оролцоно оо/, дутагдатай /дутагдалтай/, могол / монгол/ гэх мэт. Мөн ихэнх өгүүлбэр нь –сан, -сэн нэсэн нөхцлөөр төгссөн байсан нь учир дутагдалтай мэт санагдлаа. “Ослын талаар та анх яаж дуулсан бэ?” гэсэн сэтгүүлчийн асуултанд: “манай дүү замын цагдаад ажилладаг. Анх дүүгээсээ дуулсан. Дүү маань: за Алтаа эгч минь сэтгэлээ бариарай. Төв аймгийн замд осол гарч газар дээрээ хоёр нь нам явсан гэнэ” гэж хэлсэн гэсэн хариулт байна. “ нам явсан гэх үг болсон ослын талаар сэтгэл хангалуун, сайхан зүйл болсон мэтээр ёжлосон мэт санагдлаа. Энэ ярилцлагын гол зорилго нь уг ослын талаар болон Наранцацралт агсны талаар уншигчдад хүргэх байсан юм болов уу. Гэтэл хэнд ч хэрэггүй, энэ осолтой хамааралгүй, сонингын зай бөглөсөн, асуух асуулт олдохгүй болохоор асуусан юм болов уу гэж бодогдохуйц асуултаад маш их байлаа. Жишээ нь: - Та хоёрыг “поездны хоёр” гэдэг гэсэн. Ямар учиртай юм бэ? - Энэ ширээ их эртний эд бололтой? - Нөхөр чинь таны хувцасны хэмжээг сайн мэдэх үү? - Зориг агсны үхлийн талаар талийгаач юм ярьдаг байсан уу? - Та ерөнхий сайдын гэргий байсан ховорхон азтай бүсгүйчүүдийн нэг. Тэргүүн хатагтай байх үеийн дурсамжаасаа хуваалцахгүй юу? Гэх мэтчилэн хэрэггүй, илүүц асуултууд их байсан. Энэ асуултууд асуулт байж чадаагүй, хариулт ч хариулт байж чадаагүй. Энэхүү ярилцлага нь ослын талаар уншигчдад мэдээлэл өгч чадаагүй, ямар ч хэрэггүй ярилцлага болжээ.
золзаяа
Асуудал дэвшүүлсэн өгүүлэл Монголчууд бид архин далайд живсээр байх уу? Сүүлийн хэдэн жил Хятадууд хэдэн мянгаараа Монголд орж ирээд уул уурхай, барилгын ажлыг хийдэг болчихлоо. Тэд хөлсөө цувуулан ажиллаж байхад монгол залуучууд манай залуучууд зугаа цэнгэл хөөж, архинд толгойгоо мэдүүлэн өдөр хоногийг өнгөрөөх юм. Монголд насанд хүрсэн нэг хүний архины дундаж хэрэглээ 9,2 литр байдаг. Дэлхийн эрүүл мэндийн байгуулллагын судалгаагаар манай улсын нийт хүн амын 13,6 хувь нь архинд донтох эмгэгтэй, эрэгтэйчүүдийн 39 хувь, эмэгтэйчүүдийн 5 хувь нь архийг хэтрүүлэн хэрэглэдэг болохыг тогтоожээ. Монгол улсын аймаг сум болгонд архины жижиг үйлдвэр, цех 400, спиртийн 15 үйлдвэр ажиллаж байна. Нийслэлд архины 114 үйлдвэр, дарсны 15 үйлдвэр албан ёсны зөвшөөрөлтэйгөөр үйл ажиллагаагаа явуулдаг. 2,6-хан сая хүнд энэ тоо дэндүү ахадмаар тоо юм биш үү? Бас дээр ньгадаадаас архи импортолдог гэхээр энэ их архиа яажшуухан ууж бардаг юм бол доо гэмээр. Монголын нийгэм тэр аяараа архинд, архидалтанд дасчээ. Дэлхийн аль ч улс оронд нэг хүнд ноогдох архины хэмжээ 3 литр болоход үндэсний аюулгүй байдалд заналхийлж байна гээд архины эсрэг сурталчилгаа, архинд донтогчдыг эмчлэх зардлыг нэмэгдүүлдэг юм билээ. Гэтэл Монгол улсын төр засаг архи, согтууруулах ундааны албан татварын орлогоос өчүүхэн ч хувийг архины эсрэг зориулахыг хүсэхгүй юм. Монголд архи үйлдвэрлэдэг, борлуулдаг сүлжээ аалзны тор шиг ширэлджээ. өдөр ирэх тусам архи хэрэглэгчид улам залуужиж байгаа нь даанч харамсалтай. Хаа сайгүй л архидалт. Согтуугаар үйлдэх гэмт хэргийн тоо ч буурахгүй байна. Наркологийн төвд эмчлүүлэхээр ирж буй хүмүүсийн олонх нь 40-өөс доош насныхан байх юм. Хөл дээрээ тогтож ядан гуйвалзах согтуучуул нэмэгдсээр л... Үхсэн амьд нь үл мэдэгдэх согтуу хүмүүс монголын гудамжаар дүүрэн. Бөмбөгөр, Нарантуул гэх зэрэг томоохон захуудаар чанаргүй, хуурамч архи савлан худалдаалах явдал ихсэж байна. Энэ нь архидалт нэмэгдэхэд ихээхэн нөлөөлж байгаа юм. Монголчууд архин далайд живсээр байх уу? Архидалтыг багасгахын тулд хамгийн эхлээд чанаргүй муу архи үйлдвэрлэгчдийнх нь хаалгыг хаах хэрэгтэй байна. Хэдхэн чанартай архи үйлдвэрлэгч байвал архидалт буурах болов уу. Мөн архи борлуулж буй цэгүүд хэтэрхий олон байна. Үүнийг багас гах хэрэгтэй байгаа юм. Ярилцлага. Хуучин ч хамаагүй зурагттай болох юмсан... Дунд сургуулийн сурагчдын нэгдүгээр улирлын амралт эхлэх гэж байна. Үүнтэй холбогдуулан сурагчид амралтаа хэрхэн өнгөрүүлэх гэж байгааг сонирхсон юм. Ингээд 13 настай Төмөрөө гэдэг бяцхан хүүгийн яриаг уншигч та бүхэндээ хүргэе. Бяцхан биендээ ахадмаар ухаалаг, хэрсүү тэрбээр яавч муу хүн болохгүй санагдсан... - Миний дүү өөрийгөө танилцуулахгүй юу? Амралтаа хэрхэн өнгөрөөх гэж байна даа? Намайг Төмөрөө гэдэг. Би ургуульд сурдаггүй. Сургуулиасаа гарчихсан. - Яагаад гарчихсан юм бэ? Яахав дээ. Ээж дүү хоёроо тэжээх гээд л байхгүй юу. - Тэгвэл ажил хийж байгаа гэж ойлгож болох уу? Ÿмар ажил хийж байгаа юм бэ? Зэс ухаж, төмөр түүж байгаа. - Тэгээд амьдралд чинь хүрэлцэж байна уу? Гутал тосолсноос л дээр. өдөртөө 5000-7000 төгрөг олдог. - Ингэхэд танайх хаана байдаг юм бэ? Манайх толгойтод байдаг. Одоохондоо айлын хашаанд байгаа. Гэхдээ би удахгүй хашаа татах гэж байгаа. - Миний дүү ганцаараа чадах болов уу? чамд арай ахадсан ажил биш үү? Би чадна. Хэсэг найзуудаа дуудна. Тэд надад тусалж чадах байх. - Уучлаарай миний дүү, танай аав яасан юм бэ? Аав архи уугаад байхаар нь ээж салчихсан юм. Одоо хаана байгааг нь би мэдэхгүй ээ. - Ээж чинь хаана, юу хийдэг вэ? Ээжийн минь бие муу болохоор ажил хийдэггүй гэртээ байгаа. - Миний бодоход чи их ганган юмаа. Энэ бүгдийг өөрөө худалдаж авсан уу? Тэгэлгүй яахав. Би ажил хийдэг юм чинь өөрийгөө хувцасладаг юм. Би ямар траншейны хүүхэд байгаа биш муухай хувцас өмсдөггүй. - Одоо ямар нэгэн зүйлд зориулан мөнгө цуглуулж байгаа юу? Би овоо хэдэн төгрөг олчихвол хуучин ч хамаагүй зурагт авчихмаар л байна даа. - Миний дүүд дахиж сургуульдаа сурах бодол байна уу? Өө дэмий. Би уншиж, бичиж чадна. Намайг сургуульд орчихвол гэрт ажил хийдэг хүн байхгүй болчихно ш дээ. - Миний дүүгийн хүсэл биелэх болтугай. Эх орондоо хэрэгтэй, сайн хүн болоорой Баярлалаа эгчээ. Мэдээ. Скайтел компани 3G технологийг ашиглана. Үүрэн телефон үйлчилгээний зах зээлд тэргүүлэгчдийн нэг Скайтел энэ онд дэлхий нийтийн технологийн хөгжлийг тодорхойлогч 3 дахь үеийн 3G буюу Third generation технологийг өөрийн үйлчилгээнд нэвтрүүлэх гэж байгаа юм байна. Энэхүү үйлчилгээг нэвтрүүлснээр тус компаний хэрэглэгчид гар утсан дээрээ телевизийн үзэх, гадаадад гар утсаа ашиглах,өндөр хурдны интернэт ашиглах боломжтой болох юм. Энэхүү технологи нь мэдээлэл дамжуулах хамгийн өндөр хурд, өргөн сүлжээг бий болгож буйгаараа онцлог юм. Энгийнээр тайлбарлавал мэдээлэл дамжуулах хурд нь өнөөдөр ашиглагдаж буй 2,5G технологийн хувьд 700Мв хэмжээтэй киног татаж авахын тулд 4 цаг зарцуулдаг бол энэ технологийг ашигласнаар ердөө 2 минут 22 секунд л зарцуулах боломжтой болох юм байна. МУИС-ий Эдийн Засгийн Сургууль Харвардын Их Сургуулийн Сургалт-Судалгааны сүлжээнд элслээ. МУИС-ийн Эдийн Засгийн Сургууль Харвардын Бизнесийн Сургуулийн “өрсөлдөх чадварын эдийн засгийн сургалт судалгаа” –ны сүлжээнд гишүүнээр элслээ. “Өрсөлдөх чадварын эдийн засаг” сүлжээний хичээлийг дэлхийд нэр хүндтэй тус сургуулийн хичээлийн агуулга, хөтөлбөр, материал, технологийг бүрэн ашиглан МУИС-ий ЭЗС өөрийн магистрант, докторант оюутнуудад заах боломжтой боллоо. Мөн тус үлжээгээр дамжуулан Монгол улсын болон бүс нутгуудын, түүнчлэн эдийн засгийн салбарын өрсөлдөх чадварын судалгааг хийх, бусад сургууль, судалгааны төвүүдтэй хамтран судалгаа хийх, судалгааны үр дүнгээ солилцох зэрэг маш өргөн хүрээний хамтын ажиллагаанд оролцох боломжийг олж авч байгаа юм. Тус сүлжээ одоогоор дэлхийн 94 сургууль, хүрээлэнг хамраад байна. Уран сайхны шүүмж. Басангийн Сэрчмаа хэмээх яруу найрагч “Тэнгэрлэг оршихуй” шүлгийн түүврээ 2007 онд хэвлүүлжээ. Энэхүү номонд “Ээж бурхан”, “Аавдаа”, “ дэндүү ачтай аав ээж минь”, “Төгөлдөр эмэгтэй”, ”Нэгэн учрал”, “ Чимээгүй урсах өдрүүд” гэх мэтчилэн түүний бичиж туурвисан 50 гаруй шүлэг багтсан байна. Басангийн Сэрчмаа нь шүлэг тэрлэдэг болоод удаагүй байгаа болохоор, мөн анхныхаа номыг хэвлүүлсэн болохоор алдаа оноотой зүйл олон байлаа. Хамгийн эхэнд би энэ номонд үг үсгийн алдаа болон зөв бичих дүрмийн алдаа их байсныг хэлмээр байна. Жишээ нь: гунг /гуниг/, хайрал /хайрла/, бурал /буурал/, эээж /ээж/, дарухан /даруухан/, хясэл /хясал/, ньв /нь/, учирал /учрал/, моноглд /монголд/, эрэгцүүлж /эргэцүүлж/ гэх мэт. Үг үсгийн болон зөв бичих дүрмийн алдаагаа сайн хянаагүй нь уншигчдад энэхүү номыг уншихад хүндрэл учруулж байна. Зохиогч мөн таслал хэрэглэх ёстой үедээ хэрэглээгүй байна. Сэрчмаагийн шүлгийг уншихад логик дараалалгүй шүлгүүд их байсан. Мөн үгээ буруу сонгосон тохиолдол олон байлаа. Уг номонд багтсан “Төгөлдөр эмэгтэй” шүлгийг авч үзье. Ардын олон үрсийг сургах Ариун үйлст багш бэлтгэдэг Багшийн сургууль хэмээх их айлын Бадрангуй алдрын нэгээхэн хэсэг Багш таньдаа шавь чинь мөргөе Нэг л сайхан инээмсэглэл дүүрэн Нэг л тийм хүндэтгэл үзүүлмээр Тийм нэгэн багш эмэгтэйтэй Тэр л намрын өглөө би уулзаж билээ Манай ангийнхан гээд Миний үеийн хэдэн охидтой Маам багш маань сууж байна Миний охиныг хэн гэдэг вэ? хэмээн Нэг л дотно сайхан харцаар Над руу багш минь харахад нь Нээрээ би ээжтэйгээ уулзсан мэт Нэг л халуун дотно санагдсан –эргэн харахад Ээж ээ хэмээн олон жил дуудаагүй надад Энэ л эмэгтэй ээж шиг минь санагдсан Эрдэм ном заалгах Энгүй хувь тавилан заяаж Анги удирдсан багш маань Азаар Маам багш байсан юм. Сайхан төрсөн энгүй төрх нь Санаанаас гарахын аргагүй Төв шударга зантай Төгөлдөр эмэгтэй миний багшаа Түм түмэн шавь нар тань Түүх түүхийн хуудсанд таниараа бахархах болно гэсэн шүлэг байна. Энэ шүлгийг зохиогч бичихдээ хүчээр дөрөв, дөрвөн мөрөөр нь утгыг нь бүрэн гүйцэд дуусгалгүй хуваасан нь хамгийн том алдаа болжээ. Зохиогч шүлгийн мөрт заавал 4,4-өөрөө хуваагдсан байх ёстой гэсэн ташаа бодлоосоо болж энэ шүлгээ ямар ч утга, авцалдаагүй болгосон байна. Зохиогч догол мөрнөөс шинэ санаа эхлэх ёстой байдаг гэдгийг мэддэггүй юм байна гэсэн дүгнэлтэнд хүрлээ. Түүний номоо нэрлэсэн “ Тэнгэрлэг оршихуй” шүлэгт яруу найрагт хэрэглэхэд зохисгүй үгнүүдийг бас хэрэглэжээ. Жишээ дурдвал: “Сонгууль дөхөж шоудах тэр өдрүүд тэнгэрлэг Нүүрээ будан дуусаад өөрийгөө толинд хараад кайф авах тэр л агшин тэнгэрлэг” гэх мэтчилэн яруу найраг гэж хэлэхээсээ илүү галзуу хүний өдрийн тэмдэглэл адил үг, мөртүүд олон байна. Бас “Нэгэн учрал” шүлэгт нь “Мичид гудайх үдшээр боломж бүрт би бэлэн шүү, олон эр хүн надтай унтахыг хүсдэг” гэх мэт мөртүүд байсан. Зохиогч өөрийгөө доромжилсон мэт сэтгэгдэл надад төрсөн юм. “Миний буурал эмээ” шүлэгт утгагүй, логик дараалалгүй мөр байсныг дурдах хэрэгтэй болов уу. “ Бусдын төлөө ч юмуу хэний ч төлөө юм буян хийж Буурал үсээ цайтал маань эргүүлсэн та” гэсэн мөрт байна. Энэ нь чухам юу гэсэн утгатай гэдгийг би ойлгосонгүй. Мөн “ Өнгө нь хувирсан буурал хар цайгаа уугаад Өнгө гал нь буурсан хонин бор нүдээ онийлгоод” гэсэн мөртөд “буурал хар цай” гэж байна. Буурал хар цай гэж байдаг юмуу? Бас нэгэн шүлгийн эхний бадгийг авч үзье. Басангийн хэдэн хүүхдүүд “Борлууд овогт басан гуайн гэр бүлд Бурхан ивээлээ хайрлаж арваннэгэн үр заяасан Бядтай хүмүүс болог гэж 5-ыг нь эр хүйстэй Буянтай бэр болог гэж 6-г нь эм хүйстэй.” 5-ыг эр хүйстэй, 6-г нь эм хүйстэй гэсэн нь доромжутгатай болсон мэт санагдлаа. Зүгээр л 5 хүү, 6 охин гээд биччихэж болоогүй юмуу? “Халамцуу шүлэг”-т “ дүр төрхөө эргэцүүлэх гэж би халамцуу явна Дүрэм журмыг сахихыг хичээж халамцуу явна Дуран хараанд өртөхгүйг хичээж халамцуу явна Зураасын төдий алдаа гаргахгүйг хичээж халамцуу явна” гэсэн мөртүүд байна. Халамцуу, өөрөөр хэлбэл архи уусан байхад алдаа бага гаргаж, дүрэм журам сайн сахидаг юмуу? Ингээд бичээд байвал би бараг бүх шүлгэн дээр нь шүүмжлэлтэй хандах нь. Миний бодлоор энэ номонд нэг ч жинхэнэ “шүлэг шиг” шүлэг, яруу найраг гэээд хэлчихмээр бүтээл байсангүй. Б. Сэрчмаа өөрөө ч яруу найрагч, шүлэгч болох болоогүй байна. Монголын бүх яруу найрагчид ийм байвал монголын яруу найраг тун удахгүй иөхлийн ирмэгт очих юм шиг санагдлаа. Мэргэжлийн шүүмж “Сэрүүлэг” сонины нэгэн дугаарт Монгол улсын ерөнхий сайд асан Ж.Наранцацралт агсны гэргий М. Алтанцэцэгийн ярилцлага нийтлэгджээ. Ярилцлагын гарчиг нь: “ Миний нөхөр олон юмыг мэддэг байснаасаа болж амиа алдсан.” Энэ ярилцлагыг тус сонины сэтгүүлч Ж. Жаргалсайхан бичжээ. Энэ ярилцлаганд нийт 24 асуулт байсан. Уг ярилцлагын хамгийн гол дутагдал нь уг ярилцлагыг яагаад авах хэрэгтэй болсон, уншигчдад яг юуны тухай мэдээлэл өгөх гэж байгаа талаараа огтхон ч дурдаагүй байсан. Өөрөөр хэлбэл ямар ч зорилгогүй ярилцлага байлаа. Уг ярилцлагад найруулгын болон утга давтах, үг давтах, ижил утгатай үгийг нэг дор 2,3-ыг хэрэглэх зэрэг алдаа гарч байсан. Мөн уншигчдыг залхаасан, хэт сунжруу, нуршуу хариулт олон байсан. 3 дахь асуултанд буюу “Та ханьтайгаа хамгийн сүүлд ярьсан яриа хөөрөө, хамт байсан мөчөө санаж байгаа биз дээ?” гэсэн асуултанд ярилцагч нь 418 үгээр хариулжээ. Ямар ч хэрэгцээгүй, нуршуу үг, өгүүлбэрээ огт хасаагүй байсан. ярилцлагын явцад үг, үсгийн алдаа, зөв бичих дүрмийн алдаа бас байсан. Жишээ нь: тан /тань/, оролцоноо /оролцоно оо/, дутагдатай /дутагдалтай/, могол / монгол/ гэх мэт. Мөн ихэнх өгүүлбэр нь –сан, -сэн нэсэн нөхцлөөр төгссөн байсан нь учир дутагдалтай мэт санагдлаа. “Ослын талаар та анх яаж дуулсан бэ?” гэсэн сэтгүүлчийн асуултанд: “манай дүү замын цагдаад ажилладаг. Анх дүүгээсээ дуулсан. Дүү маань: за Алтаа эгч минь сэтгэлээ бариарай. Төв аймгийн замд осол гарч газар дээрээ хоёр нь нам явсан гэнэ” гэж хэлсэн гэсэн хариулт байна. “ нам явсан гэх үг болсон ослын талаар сэтгэл хангалуун, сайхан зүйл болсон мэтээр ёжлосон мэт санагдлаа. Энэ ярилцлагын гол зорилго нь уг ослын талаар болон Наранцацралт агсны талаар уншигчдад хүргэх байсан юм болов уу. Гэтэл хэнд ч хэрэггүй, энэ осолтой хамааралгүй, сонингын зай бөглөсөн, асуух асуулт олдохгүй болохоор асуусан юм болов уу гэж бодогдохуйц асуултаад маш их байлаа. Жишээ нь: - Та хоёрыг “поездны хоёр” гэдэг гэсэн. Ямар учиртай юм бэ? - Энэ ширээ их эртний эд бололтой? - Нөхөр чинь таны хувцасны хэмжээг сайн мэдэх үү? - Зориг агсны үхлийн талаар талийгаач юм ярьдаг байсан уу? - Та ерөнхий сайдын гэргий байсан ховорхон азтай бүсгүйчүүдийн нэг. Тэргүүн хатагтай байх үеийн дурсамжаасаа хуваалцахгүй юу? Гэх мэтчилэн хэрэггүй, илүүц асуултууд их байсан. Энэ асуултууд асуулт байж чадаагүй, хариулт ч хариулт байж чадаагүй. Энэхүү ярилцлага нь ослын талаар уншигчдад мэдээлэл өгч чадаагүй, ямар ч хэрэггүй ярилцлага болжээ.
золзаяа

ßðèëöëàãà.

 

       Ýìýý íü øèë, ëààç öóãëóóëààä 2 ñàð áîëæ áàéíà äàà.

Ñ¿¿ëèéí æèë¿¿äýä õîã ò¿¿æ àìüäðàõ õ¿ì¿¿ñèéí òîî îëøèð÷ áàéãàà. Òýð äóíäàà øèë ëààç öóãëóóëàí ãîëîî çîãîîäîã îëîí õ¿í áèé. Èíãýýä óíøèã÷ òà á¿õýíäýý øèë ëààç öóãëóóëàí àìüäàðäàã íýãýí ýìýýãèéí ÿðèàã õ¿ðãýå.

-       Òàíû íàñ ñ¿¿äýð õýä õ¿ð÷ áàéíà?

Íàìàéã Æ. Áèéðàà ãýäýã. Îäîî 64 íàñ õ¿ð÷ áàéãàà.

-       Òà õààíà àìüäàðäàã þì áý?

Ýìýý íü áàÿíõîøóóíä àìüäàðäàã.

-       Òà õ¿¿õýäòýé þó?

Áè õ¿¿òýéãýý õàìò àìüäàð÷ áàéãàà. Ìèíèé õ¿¿ 27 íàñòàé.

-       Õ¿¿ òàíü àæèë õèéäýã ¿¿? Òà øèë, ëààç ò¿¿äýã áîëîîä õýð óäàæ áàéãàà þì áý?

Õ¿¿ ìààíü àæèëã¿é ýý. Ýìýý íü àìüäðàõûí ýðõýýð øèë, ëààç ò¿¿æ ÿâíà. Øèë, ëààç ò¿¿äýã áîëîîä 2 ñàð ë áîëæ áàéíà äàà.

-       Íóóö áèø áîë ºäºðò õýäýí òºãðºã îëäîã âý?

Èõ áèøýý. ªäºðò 1000 òºãðºã ë îëäîã. Òýãýýä ë òýð ìºí㺺𺺠òàëõàà àâäàã.

-       Òà çàëóóäàà ÿìàð àæèë õèéæ áàéâ? ßìàð ìýðãýæèëòýé âý?

Áè áàðèëãûí ñàëáàðò 30 æèë àæèëëàñàí. Îäîî ìèíèé àìüäàð÷ áàéãàà áàéðûã ìàíàé áàðèëãûíõàí ºãñºí þì.

-       Òà òýãâýë òýòãýâýð àâäàã ë þì áàéíà ø äýý. Òàíû òýòãýâýðèéí ìºí㺠àìüäðàëä òàíü õ¿ðýëöýõã¿é áàéíà óó?

Áè ñàðä 80000 òºãðºãèéí òýòãýâýð àâäàã. Îäîî ÷èíü á¿õ þìíû ¿íý òýíãýðò õàäàæ àìüäðàõàä õýö¿¿ áîëîîä áàéíà ø¿¿ äýý. Ãýðýë öàõèëãààíû ìºíãº, õîãíû ìºí㺠ãýýä ë.

-       Òàíûã øèë, ëààç öóãëóóëààä ÿâàõààð õ¿ì¿¿ñ äóðã¿éöýæ áàéíà óó? Åð íü õ¿ì¿¿ñèéí õàíäëàãà ÿìàð áàéõ þì áý? Ìóóõàé ààøëàõ ¿å áàéäàã óó?

Ýõýíäýý äóðã¿é ë áàéëàà. Îäîî áîë ç¿ãýýð ýý.

-       Íàäòàé ÿðèëöñàí òàíä áàÿðëàëàà. Ýð¿¿ë ýíõèéã õ¿ñüå.

Áàÿðëàëàà.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ñóðâàëæëàãà

                                 Ñàðõàä ñàâíààñàà áóñäûã ..................

Ãóäàìæ òàëáàé, îðöíû õîíãèë ãýýä á¿õ ë ãàçðààð ä¿¿ðýí áààð, öýíãýýíèé ãàçàð.  Ìàíàé çàëóó÷óóäûí ÷ºëººò öàãàà ºíãºð¿¿ëäýã ãàçðóóäûí íýã íü ÿàõ àðãàã¿é áààð. Òýãýýä äýýðýýñ íü áèëëúÿðä, êàðàîêå. Õàìãèéí èõ áààð, öýíãýýíèé ãàçàðòàé ãýãäýõ Ñàíñàðûí íýãýí áààðíààñ ýíýõ¿¿ ñóðâàëæëàãàà áýëòãýëýý.

2008.12.29 ¿äøèéí 21 öàã. Ýíý áààðàíä ä¿¿ðýí õ¿í. Òàìõèíû óòàà, àðõè ïèâîíû èñãýë¿¿í ¿íýð, çàëóóñûí ÷èìýý øóóãèàí, ÷àíãààð í¿ðãýëýõ í¿ñýð õºãæèìä òîëãîé ýðãýæ, í¿ä ýðýýëæèëìýýð.

Õýñýã çàëóóñ îðæ èðëýý. Òýäíèé íýã íü: “ ìàíàéõààí, ýíý ÷èíü ïèã õ¿íòýé þì áàéíà ø äýý. Õýä¿¿ëýý ººð ãàçàð î÷ü¸” ãýâ. Òýä èéí ÿðèëöñààð ãàð÷ îäîâ. Íýãýí øèðýýíä áîãèíî áàíçàë ºìñ÷, ¿ñýý çàäãàé òàâèàä, òàìõè òàòàí ñóóõ îõèí õàðàãäàâ. Ò¿¿íòýé ººðèéíõ íü ààâ øèã õ¿í ñóóæ áàéõ þì. Òýä òàñ òàñ õºõðºëäºí ãàð ãàðàà áàðèëöààä æèøèì ÷ ¿ã¿é ¿íñýëöýí áàéõ þì. Õýñýã õóãàöààíû äàðàà õýäýí çàëóó÷óóä îðæ èðýí áóëàíãèéí õîîñîí øèðýýíä ñóóâ. Îéðä óóëçààã¿é áîëîëòîé.

23 öàã áîëæ áàéâ. ªíºº çàëóóñ ÷èíü íýëýýí õàë÷èõàæ. Òýäíèé íýã íü: “çà çà ìèíèé íàéç òýð ìóó îõèíûã õàÿõã¿é þó äàà. Òýð îõèíîîð ÿàäàã þì” õýìýýõ íü ñîíñîãäîâ. Áîäâîë íýã íü íàéç îõèíäîîî õàÿãäñàí áîëîëòîé. Ãýòýë íºãºº õýä ÷èíü àðñëàí áàðñ øèã àðñàëäàæ, ìóóäàëöàæ ýõëýâ. Ñàÿõàí ë íàéç íºõ人 äóóäàëöàæ áàéñàí ìºðò뺺 îäîî áîëîõîîð ºñòºí äàéñàí øèã íýã íýãíèéãýý ýëäâýýð õàðààí ç¿õýõ þì. Ìýäýýæ ýíý áîë áîð äàðñíû áàëàã.

23:30 ìèíóò. Çàëóóñ á¿æèãëýñýýð ë .... òýäíèé èõýíõ íü õºë äýýðýý òîãòîæ ÿäàí äàéâàëçàæ áàéâ. Íýã øèðýýíèé çàëóóñ á¿æèãëýõýýð áîññîíû äàðàà øèðýý ð¿¿ íü õàðâàë òàìõèíû èøýýð ä¿¿ðñýí ¿íñíèé ñàâ, èðìýã íü ýìòýðñýí áàêàë, ïèâî àñãàðàí õàëòàðäàæ, òàìõèíû öîãîíä ò¿ëýãäñýí á¿òýýëýã õàðàãäàâ. Ýíý áààð àðèóí öýâðèéí øààðäëàãà õàíãààã¿é íü í¿äíýý èëò.

Á¿õ áààð, öýíãýýíèé ãàçàð 24:00 öàãò õààõ ¸ñòîé áàéäàã. 23:50 ìèíóò áîëæ áàéíà. Õ¿ì¿¿ñ íü ãàðàõ øèíæ àëãà. Áè 纺ã÷ººñ íü: “ òàíàéõ îäîî õààíà áèçäýý? Á¿õ áààð 24:00 öàãààñ õààäàã ø äýý” ãýòýë þó ÷ äóóãàðàëã¿é öààø ÿâàâ. Èíãýýä áè ýíýõ¿¿ ñóðâàëæëàãàà ºíäºðëºñºí þì.

Ìîíãîë óëñàä 25000 àðõàã àðõè÷èí áàéäàã ãýñýí ñóäàëãàà áèé. 2008 îíä 2589 îþóòàí ýð¿¿ëæ¿¿ëýãäñýí ãýñýí àëáàí áóñ ñóäàëãàà áèé. Ýíý íü ìàíàé îþóòíóóä èõýíõ öàãàà ýðäýì íîìä áèø çóãàà öýíãýëä çîðèóëæ áàéãààòàé õîëáîîòîé þì. ̺í çàëóó÷óóäûí ÷ºëººò öàãàà ºíãºð¿¿ëýõ ãàçàð õîìñ áàéãààòàé õîëáîîòîé ãýæ áîäîæ áàéíà.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ýññå.

 

Ìîíãîë óëñ ýëñýí öºë áîëîõîä îéðõîí áàéíà.

 

Ìîíãîë îðîí ãàçàð ç¿éí áàéðøèë, óóð àìüñãàëûí íºõöºë, ãàçàð íóòãèéí ãàäàðãûí õýâ øèíæ, ýêîëîãèéí òîãòîëöîîíû õóâüä öºëæèëòèéí àþóëä ºðòºõ íýí ýìçýã, ÷èéã äóòìàã, õóóðàé á¿ñ íóòàãò õàìðàãääàã. Ñ¿¿ëèéí õýäýí æèë ìàíàé óëñàä öºëæèëòèéí ¿éë ÿâö ýð÷èìæèæ, ìîíãîëûí ãàçàð íóòãèéí 80 õóâü íü öºëæèëòºíä ºðòººä áàéíà. Öºëæèëò ýð÷èìæèæ áàéãàà íü õýä õýäýí øàëòãààíòàé. ¯¿íä: íóóð, ãîë ãîðõè øèðãýõ, ýëñíèé í¿¿ëò õºäºë㺺í èõñýõ, áàéãàëèéí ýëäýâ ãàìøãèéí äàâòàìæ íýìýãäýõ çýðýã áîëíî. Òýãâýë ÿàãààä ãîë ãîðõè øèðãýæ, ýëñíèé í¿¿ëò õºäºë㺺í èõñýæ, áàéãàëèéí ýëäýâ ãàìøãèéí äàâòàìæ íýìýãäýýä áàéãàà þì áîë?

Áè ¿¿íèéã õ¿íèé áóðóó ¿éë àæèëëàãààòàé õîëáîí òàéëáàðëàìààð áàéíà.

Ãîë ãîðõè øèðãýæ áàéãàà íü õ¿íèé ¿éë àæèëëàãààòàé ñàëøã¿é õîëáîîòîé. Ìàíàé èðãýä çóíû öàã áîëîõîîð ãîë äîòîð ìàøèí, õóâöàñ õóíàð ãýýä á¿õ ë áîõèð çàâààí ç¿éëýý óãààæ öýâýðëýí, ýðãýí òîéðîíä íü õîã õàÿõ íü óëàì èõñýæ áàéãàà.  Ìîíãîë÷óóä  äýýð ¿åä  áàéãàëèà õàéðëàæ õàìãààëæ, óóë óñàà ø¿òýæ àìüäàðäàã áàéñàí. Õàðèí îäîî á¿ãä ë  ìºíãºíèé òºëºº áàéãàëèà áèòãèé õýë àìü íàñàà ÷ õàéðëàõã¿é áàéíà. Ãîë ãîðõèéã øèðãýõýä áàñ íýã òîì õ¿÷èí ç¿éë áàéãàà íü àëòíû óóðõàé. Àëòíû óóðõàéíõàí àëòàà ãîëä óãààäãèéã õ¿í á¿ð ë ìýäíý. Ýëñíèé í¿¿äýë èõñýæ áàéãàà íü èðãýä îé ìîäûã õàéð ãàìã¿é àøèãëàäàãòàé õîëáîîòîé. 2007 îíû ýöñèéí áàéäëààð ìîíãîëûí 125 ãà ãàçðûí ìîä óñòæýý. Îé ìîäîî îãòëîîä àâ÷èõíà ýñâýë øàòààãààä, ò¿éìýð òàâüæ îðõèíî. Îé ìîä õîìñäîæ áàéãààòàé õîëáîãäîí áýë÷ýýð òàëõëàãäàæ, áýë÷ýýðèéí óðãàìëûí óðãàö õýä äàõèí áóóð÷, ìàë ñ¿ðýã òýæýýëýýð õîìñäîæ áàéíà.  Ìºí áýë÷ýýð òàëõëàãäàæ áàéãàà íü ìàë ñ¿ðýãòýé õîëáîîòîé. ßàãààä ãýõýýð ìàíàé ìàë÷èä äýýð ¿åä îòîðëîæ ÿâäàã áàéñàí áîë õàðèí îäîî íýã ãàçðàà óäààí õóãàöààãààð ñóóðüøèæ, ìàë íü ºâñ óðãàìëûã þó ÷ ¿ã¿é áîëòîë íü èäýæ, òàëõàëæ áàéãàà þì. Ò¿¿í÷ëýí Óëààíáààòàð õîòûí  õ¿í àì øèã¿¿ ñóóðüøñàíû óëìààñ ãàçàð íóòàã õóóðàéøèæ, òîîñæèëò íýìýãäýæ áàéíà. ¯¿íýýñ ãàäíà öºëæèëòºíäíºëººëæ áóé îëîí õ¿÷èí ç¿éë áàéãàà íü ìýäýýæ õýðýã þì. Ìîíãîë÷óóä áèä áàéãàëü îð÷íîî ñàéòàð õàéðëàæ õàìãààëàõã¿é áîë Ìîíãîë óëñ ìààíü ýëñýí öºë áîëîõ öàã óëàì îéðòîæ áàéãààã õýëìýýð áàéíà.

 

 

 

 

 

 

 

шүлэг

Хичнээн хичээгээд хүсэлд минь
Өөр бүсгүй багтахгүй
Гэвч би хүүхэд мэт
Үнэн ч дурлаж чадахгүй
Чамайг гэж бодоод
Хэнийг ч энхрийлэхэд бэлэн
Чанга инээд шиг цохилох
Зүрхээ захирч чадахгүй
Чамайг гэж бодоод
Хэнийг ч энхрийлэхэд бэлэн
Чиний тухай бодол минь
Солиорсон хүн шиг насгүй,
Чийгтэй агаарт татаатай
Солонгийн төдий хэврэг,
Үлээхэд сарнимаар эмзэг
Гэвч гадаа салхитай байна
Үнэндээ энэ солонго
Хийсээд арилчихгүй л байна...
"

Аюурзана

шүлэг
...Миний тасдсан, миний мартсан Улаан навчны төлөө энэ цэцгийг тасалья... Үе үехэн санагддаг Тэр эмзэгхэн навчнаас Үнэртэж байсан хайрыг Гишгэсэнийхээ төлөө Энэ цэцгийг тасалья Тасарсан цэцгийг Залуугийн алдаа гэж нэрлье Алдаа бүхнээ Салхинд хийсгээд уйлья... "
шүлэг

Сойзон самаа ухасхийн авсан Өнөрөө цочин зогтусав. Самыг битүү ороож ширэлдсэн шав шар үс. Өнөрөө мэл гайхан, өөрийн эрхгүй толь руугаа харав.Өө тэгэлгүй яахав, үс нь урьдын адил хар, тас хар, тэр ч бүү хэл өглөөний нар туссан толин дотор хөх туяатай харагдана.
Хүмүүс бүгд түүний үсний өнгийг гайхдаг.
- Чи чинь хөх сор тавиулчихсан юм уу даа, наранд ямар хар харагдаж байна аа?
- Яг парик шиг юм аа!
- Ингэхэд чи аль үсчинд ордог юм бэ?
Харин Өнөрөө энэ бүхнийг магтаал гэж хүлээж авна.
- Байгаа нь л энэ!
- Парик гэдэг юмыг чинь барьж ч үзээгүй!
- Тэр үсчний газрыг аав ээжээс минь л асуугаарай!
Өнөрөө самаа барьсан чигтээ орон дээрээ лагхийн суув. Юун шар үс вэ?
"

аавтай минь бүжиглээч

Охин нь аавыгаа “сайхан баярлаарай” гэж явуулчихаад эргэн зурагтаа асаахад тэмээний нэвтрүүлэг гарч байна. “Ямар сонин юм өдийд тэмээний тухай гарч байдаг” гэж гайхсан гэсэн хэдий ч өрөөн дотуураа хэд эргэснээ, цонхон дээр очиж гадагшаа ширтэнэ. Өвлийн шөнийн гудамжнаа цасан ширхэг зөөлөн хаялж байгаа ч хүмүүс хурдан хурдан алхах нь цаанаа жиндүү байгаа бололтой. Гав ганцаар үлдсэндээ тэрүү хөнгөн уйтгарт автан гараа зөрүүлэн цээжиндээ авч бодол болон зогсоно. Би өнөөдөр арван зургаан настай. Өчигдөр би арван зургаан нас хүрч аав бид хоёр хэрэндээ л нижгэр тэмдэглэлээ. Аав маань энэ жил урд урдынхаас нэг л өөр аль байдгаараа хичээж, гараа гарган бялуу, салатнаас авхуулаад бүгдийг өөрөө хийж, өнөө цагийн хүүхдүүд яаж тэмдэглэдэг вэ тэр хэмжээнд тэмдэглэх гэж мэрийж байсныг хараад яасан их баярлав аа. Бодвол энэ жил арван зургаан нас гээд арай өөр утгаар хүлээж авсан байх. Урд нь би аавыгаа ингэх л ёстой гэж боддог байж.

Ээж маань харин утсаар ярьсангүй. За даа хэд хоногийн дараа “Ярих гэсэн чинь зав гардаггүй ” гэдэг ч юмуу ямар 1 юм хэлэх байх. Сүүлийн хэдэн жил нэг тиймэрхүү л байгаа. Өчигдөр оройхон хэдэн найзууд ирж баяр хүргээд, кино үзэхээр гарахад аав маань нэг л өө хайрласан, хармалсан харцаар харж “Миний охин болгоомжтой яваарай” гэсээр үлдсэн. Сая яагаад ч юм аавыгаа өрөвдөх шиг санагдлаа. Өнөөдөр аав маань ажлынхаа газрын үдэшлэгт явж байгаа юм. Ганцаараа явж байгаадаа санаа нь зовоод байгаа бололтой эрэгцээд л, ээрээд л байсан. Манайх саяхан л элэг бүтэн, бусдын дайтай л айл байсансан. Ямар гээчийн санаа энэ хоёрт маань орж ирсийн бүү мэд, намайг аравтай байхад ээж маань гадаад явж, хэсэг хугацааны дараа аав бид хоёр араас нь очхоор болов. Гэтэл нөгөө гайтай виз гэдэг гардаггүй ээ. Эхний үед ээж маань өдөр алгасахгүй шахам ярьж гэр орноо цэвэр байлгах, аавыгаа, харж хандах, өөрөө ч удалгүй ирэх тухайгаа ярьдаг байсансан. Хааяа нэг хүнээр хэдэн төгрөг, хувцас хунар, чихэрхэн явуулна. Мөнгийг нь мэдэхгүй аав авах, харин би гэж нэг хэсэгтээ л гоё чихэр хүлхэж, гоё хувцас өмссөн ганган охин таваргадаг байждээ. Тэгэн тэгсээр хоног хугацаа ч харвасан сум шиг өнгөрч нэг мэдэхэд зургаан жил өнгөрчээ. Ээжийн минь ярих ч цөөрсөөр сүүлдээ төрсөн өдрөөр л нэг ярьдаг болж билээ. Гэтэр энэ жил төрсөн өдрөөр ч ярисангүй. Хөөрхий аав минь өчигдөр “Утсаа чөлөөтэй байлгаарай” гээд байсан бодвол бас л харж байсан байхдаа. Аав ээж хоёр маань өндөр, нуруулаг, царайлаг, бас олон найз нөхөдтэй болоод тэрүү манайхаар их хүн орж гардаг, инээлдэж шуугалдсан сайхан айл байж. Нэг удаа яг л ийм орой аавын ажлын газрын шинэ жилийн үдэшлэг болж, аав ээж бид гурав явж билээ. Өвлийн өвгөн тэнд очсон хүүхдүүдэд бэлэг өгөөд л, томчууд тэнд бүжиглээд л... Тэгэхэд манай аав эээж хоёр ямар байсан гэж бодно. Ээж нэг тийм гүн цэнхэр палаажтай, цэнхэр туфльтэй, чихнийхээ дээхнэ цэнхэр жижигхэн цэцэг хатгачихсан. Тэр хоёр бүжиг эргээд л эргээд л... Би тэр хоёрыгоо хараад “Энэ манай аав ээж хоёр” гээд л хавийн хүмүүст хэлээд л... бодвол гайхуулж байсан байхдаа. Тэгээд аав “Одоо охиноо баярлуулна” гээд бид гурав гарч цаст гудамжаар хамтдаа хальтран гулган тоглоод л... гоё байжээ. Бараг энэ үе бидний хамтдаа байсан хамгийн сүүлчийн мөч байх. Тэрнээс хойш аав маань тэр үдэжлэгтээ яваагүй юм. Энэ жил бүр эртнээс үглэж, хэлж байж, зарим юмандээр “Намайг ингэвэл та үдэшлэгтээ яв” гэж барьцалдуулж байж арай хийж явуулж байгаа маань энэ. Яагаад гэвэл саяхан сарын өмнө дөө би аавынхаа бичиг цаасыг янзалж байгаад ээжийн явуулсан мөнгийг миний нэр дээр хадгалсан хадагламжийн дэвтэр, бас нэг захиа байлаа. Энэ захиа миний амьдралыг үзэх үзэл, аавыгаа үнэлэх үнэлэмжийг орвонгоор нь өөрчилсийм даа. Тэр захианд ээж маань хүний нутагт хэл уснаас авхуулаад элдэв бэрхшээлийн доор хэрхэн амьдарь байснаа, аавыг болон ялангуяа намайг хэрхэн санадаг байснаа, бид хоёрыг ирж чадахгүй боллоо гэхэд ямар хэцүү байснаа хүртэл бичиж. Энэ хүртэл уншиж байхдаа би ээжийгээ өрөвдөж, ийм газар явуулж л байдаг хэмээн аавыгаа бас буруутгаж суулаа. Тэгээд цааш нь унштал хүний нутагт таних мэдэх хүнгүй ядарч явахад юухнаар ч гэсэн тусалсан, наашаа гэсэн хэн ч боловч сайн хүн мэт санагдаж, бас харилцан тусалчих санаатай сэтгэл итгэлээ онгойлгон ярилцсаар нэг л мэдэхэд тэр нутгийн хүнтэй дасаж, сэтгэл алдарсан тухайгаа, хэдийгээр өөрийгөө олиггүй муухай юм хийж, энэ хорвоогийн хамгийн адгийн амьтан хэмээн байнга мэдэрч байгаа хэдийгээр дэр нэгтгэсэн тухайгаа нулимс дуслуулан байж бичсэн байлаа.
Бас аавтай минь анх учирсан хийгээд охинтой болсон нандин сайхан дурсамжуудаа дурдаад, гэхдээ үүнийгээ хэзээ ч эргээж буй болгож чадахгүй болсныгоо аавд минь хэлсэн байсым. Захианы төгсгөлд чамд хэлхэд хичнээн охиноо өөр дээрээ авч энэ сайхан газарт өсгөж хүмүүжүүлмээр байна. Чамайг охиныхоо ирээдүйг бодоод зөвшөөрнө гэдэгт найдаж байна. Энэ хүртэл уншаад би аавыгаа ямар их өрөвдсөн. Муу аав маань аль дөрвөн жилийн өмнө энэ захидалыг авсан хэр нь надад ямар ч сэжим мэдэгдээгүй л юм даа. Зарим аавууд иймрхүү юм болоход амьдралынхаа хэмийг алдаад л, архидаад л, авгай хүүхэд болоод л, үр хүүхдээ айлгаж ичээдэг. Миний аав тэгээгүй юм. Харин ч улам бүр надад ойрхон байсаар байсныг одоо мэдэрч байна. Өчигдөр аав маань ”Миний охин хүний зэрэгт хүрэх нь яаж ийж байгаад ээж дээрээ нэг очвол, ээж нь чамгүйгээр өнчин юм шиг л байгаа байхдаа” гэж байсан. Бодвол “Нээрээ сайхан газар юм бол тэнд очвол охинд минь дээр” гэж боддог байх. Үгүй дээ аав минь! Би эндээс, ааваасаа хаашаа ч явахгүй. Өд сөд нь ургаад, цаг нь болохоор ямарч ангаахай үүрээ орхин нисдэгийн адил нэг л өдөр нисэх л болно. Түүнээс биш адил илүү дээр, энэ арай илүү дээр , тэр нь арай тансаг гоё тансаг гэж таныг орхихгүй юм. Би ээжийгээ намайг энэ хорвоод хүн болгон төрүүлнийг нь бодоод буруутгаж чадахгүй нь. Буруутгалаа гээд бүх юм буцаад эвэндээ орох биш дээ. Гэхдээ ээж минь та охиндоо, ханьдаа буцаад ирж болхол байсандаа... Одоо би тэс өөр юм хүсэж байна. Бүр асар ихээр хүсэж байна. Хэн нэгэн танихгүй эгч аавтай минь бүжиглээсэй гэж. Бүр эргэлдэнхэн эргэлдэнхэн бүжиглээсэй. Усыг эргүүлхээр цацардаг шиг аавын минь сэтгэл доторхи гунигыг гадагшаа гартал эргэлдэж бүжиглээсэй. Би ингэж л хүсэж байна.
Үнэхээр шүү....

Ботгоо голсон игэнд ботгыг нь авхуулах гэж хуурын аялгуунд хөслөхөд, хөөрхий ингэ том том нулимас бөнбөрүүлэн байж ботгоо үнэрлэж байга тухай зурагтаар гарсаар байлаа...

Түмэнбаярын Бум-Эрдэнэ

Бороо

Áîðîî /ºã¿¿ëëýã/

ªíººäºð 9-ð àíãè òºãñºõ ñ¿¿ëèéí øàëãàëòàà ºãºí, ñóðãóóëèàñ áè÷èã áàðèìòàà àâààä, ìàíàéõ óëààíáààòàð õîòûã çîðüëîî. Èíãýýä íàéçóóäààñàà áàñ àíãèéíõíààñàà õîëäîíî ãýõýýð ñýòãýë íýã ë óéòãàðòàé. Ãýõäýý õîòîä 10-ð àíãèä îðíî ãýæ áîäîõîîð ãî¸ ÷ þì øèã.

Ìàíàéõ õîòîä èðýýä 2 ñàð ãàðóé õóãàöàà ºíãºð÷èõºæ.8-ð ñàðûí íýãýí ºäºð ãàéõàëòàé ñàéõàí áîðîî îðëîî. Ǻºëºí, íàìóóõàí, øèâðýý áîðîî. Ÿàãààä ÷ þì áîðîîíä àëõìààð ñàíàãäààä õóâöñàà ºìñºí ãýðýýñýý ãàðëàà. Ãóäàìæààð ýëäâèéã ñîíèðõîí àëõàæ ÿâòàë áîðîî øèð¿¿ñ÷ ýõëýâ. Áè íºìºðòýé ãàçàð áàðààäàí íýã äýëã¿¿ðèéí ¿¿äýíä î÷èæ çîãñëîî. Ãýíýò äààðàõ øèã áîëæ äîòîð àðçàñõèéãýýä ÿâ÷èõàâ. Äààðñàíäàà øàòààð áàéí áàéí ºãñºæ óðóóäàí ººðèé㺺 òýð¿¿õýíäýý ë äóëààöóóëæ áàéëàà. Ãýòýë íýãýí õºâã¿¿í ìèíèé äóëààöàõ ñàíààòàé øàòààð íýã õî¸ð, íýã õî¸ð ãýýä ã¿éæ áàéõûã õàðààä èíýýãýýä çîãñîæ áàéâ. Áè ò¿¿íýýñ ñàíàà çîâñîí ÷ ãýæ æèãòýéõýí. Õ¿ì¿¿ñ ø¿õðýý áàðü÷õààä ãóäàìæààð æàðãàëòàé íü àðãàã¿é àëõàëæ áàéëàà. Áè áîðîî íàìäìàãö õàðèõààð ÿâæ áàéòàë:

“ Õººå, îõèîí ò¿ðèéâ÷ ÷èíü óíà÷èõàæ” õýìýýí íºãºº õºâã¿¿í íàäàä àâ÷èð÷ ºãºâ. Íàìàéã “ áàÿðëàëàà” ãýæ õýëýõýä: “ ç¿ãýýð ýý, çà áàÿðòàé” ãýæ õýë÷õýýä ÿâààä ºãºâ. Áè ãýðòýý îðæ èðýí õîîëîî èäýõñàíààòàé ñóóæ áàéòàë ãýíýò òýð õºâã¿¿íèé òóõàé áîäîë òîëãîé äîòîð ýðãýëäýâ. Ò¿¿íèé òºðõ í¿äíèé ºìíº çóðàéëàà. ºíäºð, òóðàíõàé, æèæèã í¿äòýé, í¿äýýðýý èíýýäýã…

ßàãààä ÷ þì òýð ºäðººñ õîéø ò¿¿íèé öàðàé, èíýýìñýãëýë íü ìèíèé í¿äýíä ¿çýãäñýýð ë. “ ßäàæ òýð ¿åä íýðèéã íü ÷ áîëîâ ìýäýýä àâñàí áîë” ãýæ õààÿà áîäîãääîã ãýý÷. Ãýâ÷ äàõèæ ò¿¿íòýé òààðñàíã¿é, ò¿¿íèéã õàðñàíã¿é.

Èíãýýä óäàëã¿é 9-ð ñàðûí 1 áîëæ, áè íýãä¿ãýýð ñóðãóóëèéí 10-ûí â àíãèä îðîõîîð áîëîâ. ĺíãºæ íýãä¿ãýýð àíãèä îðæ áàéãàà áÿöõàí îõèí øèã ààâûãàà äàãóóëàí ñóðãóóëèéí ¿¿äýíä èðýýä çîãñîæ áàéòàë íýãýí áàãø ãàð÷ èðýýä íàìàéã óãòàæ àâëàà. Ñóðãóóëèéí êîðèäîðîîð áàãøèéã äàãàí ÿâñààð “10-ûí â, àíãè óäèðäñàí áàãø Ã.Æàðãàëñ¿ðýí” ãýñýí õàÿãòàé àíãè ðóó îðîâ. Áàãø: “Çà õ¿¿õä¿¿ä ýý, ýíý îõèí ìàíàéä øèëæèæ èðæ áàéãàà. Îäîî á¿ãäýýðýý øèíýõýí íàéçòàéãàà òàíèëöúÿ” ãýõýä íü áè: “Íàìàéã Õóëàí ãýäýã. 17 íàñòàé. Äàðõàíààñ èðñýí” ãýæ õýëýýä 3-ð ñàëààíû ñ¿¿ëýýñýý 2 äàõü õîîñîí øèðýýíä î÷èæ ñóóâ. Ãýòýë ìèíèé óðä íýã ë òàíèë öàðàé. Ãýòýë áàðàã ñàðûí ìèíèé ò¿ðèéâ÷èéã îëæ ºãñºí íºãºº õºâã¿¿í áàéëàà. Òýð ýðãýæ õàðñíàà: “ Ñàéí óó? Íàìàéã òàíüæ áàéíà óó? ×è ìàíàé àíãèä îðæ áàéãàà þì áàéíà ø äýý. Õî¸óëàà òàíèëöúÿ. Íàìàéã Áàÿðàà ãýäýã” ãýâ. Ãýòýë áàãø: “Õººå, Áàÿðàà õè÷ýýëäýý àíõààð. Øèíý íàéçòàéãàà õè÷ýýë òàðàõààð òàíèëöàõã¿é þó” ãýâ. Èíãýýä õè÷ýýë òàðàõàä òýð öîíõíû õàæóóä õýñýã íàéçòàéãàà ýëäâèéã ÿðèí çîãñîæ áàéëàà.

Ýíý ñóðãóóëüä øèëæèæ èðýýä áàãàã¿é õóãàöàà ºíãºð뺺. Áè Áàÿðààä óëàì ë òàòàãäààä áàéâ. ªäºð áîëãîí ò¿¿íèéã õàðäàã ìºðò뺺 ñàíààä, àíõ óäàà õºâã¿¿íýýñ, òýð òóñìàà Áàÿðààãààñ áîëæ óéëæ ¿çëýý. Óäàëã¿é 2-ð ñàðûí 14 áóþó Ãýãýýí âàëåíòèíèé áàÿðûí ºäºð áîëæ, ñóðãóóëü äýýð “ õàéðûí çóó÷” íýðòýé çàõèàíû õàéðöàã ãàð÷èõñàí áàéâ. Áè òýð õàéðöãààð äàìæóóëàí ò¿¿íä ñýòãýëýý èë÷ëýõýýð øèéäëýý. Çàõèàãàà áè÷ýýä ºíºº õàéðöàã ðóó õèéæ îðõèâ. Õî¸ð õîíîãèéí äàðàà íýã õ¿¿õýä Áàÿðààã äóóäàí ìèíèé çàõèàã ºã뺺. Áè ÿìàð èõ ñàíäàð÷, áàñ àéæ áàéñàí ãýý÷. Ãýòýë ò¿¿íèé äîòíû íàéç Ñàéõàíàà çàõèàã áóëààæ àâààä óíø÷èõàâ. Òýð íàä ðóó õàðæ èíýýãýýä ë. Õàðèí Áàÿðàà ÿàãàà ÷ ¿ã¿é, íàä ðóó îãò õàðààã¿é. Ìàðãààø íü õè÷ýýëýý òàðààä ñóðãóóëèàñ ãàðàí ÿâæ áàéòàë õî¸ð îõèí çîãñîæ áàéñíàà íàìàéã õàðàí:” Õººå, õººå Õàëèóíàà, ýíý íºãºº Áàÿðààä çàõèà ºãñºí îõèí áàéíà ø äýý” ãýæ õýëýõ íü äóóëäàâ. Äîòîð ïàëõèéãýýä ë ÿâ÷èõàâ. Ãýòýë íºãºº îõèí:” Õººå, çîãñîæ áàé. Õýëýõ þì áàéíà ãýâ. Òýãýýä õàæóóä èðæ çîãññîíîî:” ×è Áàÿðààä çàõèà ºãñºí ãýë¿¿? ×àì øèã îõèíûã Áàÿðàà òîîõã¿é ø äýý. Áè Áàÿðààãèéí íàéç îõèí áàéíà. Íàìàéã Õàëèóíàà ãýäýã. 10-ûí À-ä ñóðäàã. Ìýäýæ àâ. Áèòãèé Áàÿðààä ñýýòýí õàÿàä áàé çà” ãýýä õÿëàìõèéñíýý ÿâààä ºãºâ. ßã ýíý ìº÷èä íàìàéã àÿíãà ìºðãºõ øèã ë áîëîâ. Ò¿¿íèéã ººð îõèíòîé ¿åðõäýã ãýäýãòýé áè ýâëýð÷ ÷àäàõã¿é áàéëàà. Ìàðãààø íü õè÷ýýëäýý ÿâàõ ãýòýë í¿äýý ï¿ëöèéòýë óéë÷èõñàí áîëîõîîð Áàÿðààãààñ ñàíàà çîâîîä õè÷ýýëäýý ÿâñàíã¿é. Ãýòýë ýýæ îðîé àæëààñàà èðýýä ºðººíèé õààëãà òîãøèæ: “Ìèíèé îõèîí, ÷àìàéã ãàäàà àíãèéí ÷èíü õ¿¿õýä äóóäàæ áàéíà” ãýâ. Õýí èðñýí þì áîë ãýæ áîäîí ãàðòàë Áàÿðàà çîãñîæ áàéëàà. Áè ãàéõàí ò¿¿í ð¿¿ õàðâàë òýð íàä ðóó õàðàí èíýýìñýãëýæ:

-          Ñàéí óó?

-          Ñàéí

-          ÷è ÿàãààä õè÷ýýëäýý èðýýã¿é þì áý? Áèå ÷èíü ºâ人 þó? ãýõýä íü ÿìàð ÷àìààñ áîëæ óéëààä ãýëòýé íü áèø

-          Òèéì ë ãýëýý. Ãýòýë Áàÿðàà:

-          ÷àìä õýëýõ ç¿éë áàéíà.

-          Þó õýëýõ ãýñýí þì áý? ãýæ íàìàéã àñóóòàë òýð õýñýã äóóã¿é çîãññîíîî:

-          Áè ÷àìä ñàéí áîë÷èõîæ ãýâ. Áè ìàø èõ ãàéõàí, ò¿¿íèé ¿ãýíä èòãýñýíã¿é.

-          Áèòãèé õóäëàà ÿðü. Áè ÷àìàéã Õàëèóíàà ãýäýã îõèíòîé ¿åðõäãèéã ÷èíü ìýäíý. Áè ÷àìä èòãýõã¿é áàéíà.

-          Áè Õàëèóíààòàé ¿åðõäýã áàéñàí íü ¿íýí. Õàðèí îäîî áîëüñîí. Áè òýðýíä ñàéí áèø. ÷àìä ñàéí ÷ íàìàéã òîîõã¿é áàéõ ãýæ áîääîã áàéñàí.òýãýýä ÷àìààñ çàõèà àâààä, ÷àì äýýð èðæ áàéíà. Õî¸óëàà ¿åðõýå òýãýõ ¿¿? ãýâ. Áè äîòðîî áàÿðëàæ áàéñàí ÷ èòãýæ ÷àäàõã¿é ë áàéëàà.

-          Çà çà áè îðëîî. Áàÿðòàé ãýýä ýðãýòýë:

-          Õóëààí, ìàðãààø õàðèóãàà àâíà ø¿¿. Íàäàä èòãýýðýé ãýâ. Áè ãýðòýý îðîîä èíýýæ áàéñàí ÷ íóëèìñ ìèíü óðñàæ áàéëàà. Òèéìýý ýíý áîë áàÿðûí íóëèìñ. Èíãýýä áèä õî¸ð ¿åðõýýä 3 ñàð áîë÷èõæýý. Áèä 2 íýã íýãíäýý óëàì äàñàæ, áè ýíý îð÷ëîíãèéí õàìãèéí æàðãàëòàé õ¿í ãýäãýý ¿ðãýëæ ìýäýðäýã áàéâ. Óäàëã¿é çóíû àìðàëò ýõýëëýý. Áàÿðàà ààâòàéãàà õºäºº ÿâààä 7 õîíîîä èðíý ãýýä íàäàä õýë÷õýýä ÿâëàà. Ýíý ºäºð àíõíû áîðîî îðîâ. Áàÿðàà 7 õîíîëîî. Òýð íàä äýýð èðñýíã¿é. Áè ãýð ë¿¿ íü óòàñäëàà. Óòñàà àâñàíã¿é. Íýã ºäºð Ñàéõàíàà íàä äýýð èðýâ. Òýð íýã ë ãóíèãòàé, í¿äýíäýý íóëèìñòàé áàéëàà. Áè ò¿¿íèéã õàðààä Áàÿðààä ÿìàð íýãýí þì áîëæ ãýæ áîäîîä àéãààä þó ÷ äóóãàð÷ ÷àäñàíã¿é. Ãýòýë Ñàéõàíàà:

-          Õóëààí, ìèíèé íàéç öî÷èðäîâ îî. Òàéâàí áàéãààðàé. Áàÿðà ààâòàéãàà õºäºº ÿâäàã ºä𺺠îñîëä îðñîí. Òýð îäîî áèäíèéã òýíãýðýý õàðæ áàéãàà. Íàìàéã èéì ìýäýý äóóëãàñàíä óó÷èë õýìýýí óéëëàà. Áè ÿàõ ¸ñòîé âý? Áè ò¿¿íèéã íàìàéã îðõèîä ÿâ÷èõíà ãýæ ÿàæ ìýäýõ þì áý.èíãýýä íàäàä àìüäðàõ èòãýë, óðàì çîðèã ¿ã¿é áîëæ áè äàõèæ õ¿íä õàéðòàé áîëîõã¿é ãýæ áîääîã áîëîâ. Áè ò¿¿íèéã íàäààñ ÿâñàí ãýäýãò èòãýõã¿é áàéãàà áîëîõîîð ò¿¿íèéã õ¿ëýýñýýð áàéõ áîëíî. Áè ñýòãýë ç¿ðõýíäýý ¿ðãýëæ ò¿¿íòýé õàìò áàéõ áîëíî. Àíõ íàìàéã Áàÿðààòàé ó÷ðóóëñàí òýð áîðîî îäîî íàäààñ ò¿¿íèéã ìèíü àâààä ÿâ÷èõëàà. Ìóóõàé áîðîî, ¸ñòîé ìóóõàé áîðîî. ßàãààä òýðíèéã ìèíü àâààä ÿâ÷èõàâ àà. Áè ò¿¿íòýé äàíäàà óóëçäàã áàéñàí ãàçðàà î÷èõûã õ¿ññýí ÷ ãàíöààðàà áîëîõîîð äàõèæ õýçýý  ÷ î÷îîã¿é. Ãýõäýý á óäàõã¿é î÷íî. Ãàíöààðàà áèø. Òýðíèéã ìèíü íàäòàé ó÷ðóóë÷õààä áóöààãààä íàäààñ á¿ðìºñºí àâààä ÿâñàí òýð ãîìäìîîð áîðîîòîé õàìò î÷íî.

Бороо

Áîðîî /ºã¿¿ëëýã/

ªíººäºð 9-ð àíãè òºãñºõ ñ¿¿ëèéí øàëãàëòàà ºãºí, ñóðãóóëèàñ áè÷èã áàðèìòàà àâààä, ìàíàéõ óëààíáààòàð õîòûã çîðüëîî. Èíãýýä íàéçóóäààñàà áàñ àíãèéíõíààñàà õîëäîíî ãýõýýð ñýòãýë íýã ë óéòãàðòàé. Ãýõäýý õîòîä 10-ð àíãèä îðíî ãýæ áîäîõîîð ãî¸ ÷ þì øèã.

Ìàíàéõ õîòîä èðýýä 2 ñàð ãàðóé õóãàöàà ºíãºð÷èõºæ.8-ð ñàðûí íýãýí ºäºð ãàéõàëòàé ñàéõàí áîðîî îðëîî. Ǻºëºí, íàìóóõàí, øèâðýý áîðîî. Ÿàãààä ÷ þì áîðîîíä àëõìààð ñàíàãäààä õóâöñàà ºìñºí ãýðýýñýý ãàðëàà. Ãóäàìæààð ýëäâèéã ñîíèðõîí àëõàæ ÿâòàë áîðîî øèð¿¿ñ÷ ýõëýâ. Áè íºìºðòýé ãàçàð áàðààäàí íýã äýëã¿¿ðèéí ¿¿äýíä î÷èæ çîãñëîî. Ãýíýò äààðàõ øèã áîëæ äîòîð àðçàñõèéãýýä ÿâ÷èõàâ. Äààðñàíäàà øàòààð áàéí áàéí ºãñºæ óðóóäàí ººðèé㺺 òýð¿¿õýíäýý ë äóëààöóóëæ áàéëàà. Ãýòýë íýãýí õºâã¿¿í ìèíèé äóëààöàõ ñàíààòàé øàòààð íýã õî¸ð, íýã õî¸ð ãýýä ã¿éæ áàéõûã õàðààä èíýýãýýä çîãñîæ áàéâ. Áè ò¿¿íýýñ ñàíàà çîâñîí ÷ ãýæ æèãòýéõýí. Õ¿ì¿¿ñ ø¿õðýý áàðü÷õààä ãóäàìæààð æàðãàëòàé íü àðãàã¿é àëõàëæ áàéëàà. Áè áîðîî íàìäìàãö õàðèõààð ÿâæ áàéòàë:

“ Õººå, îõèîí ò¿ðèéâ÷ ÷èíü óíà÷èõàæ” õýìýýí íºãºº õºâã¿¿í íàäàä àâ÷èð÷ ºãºâ. Íàìàéã “ áàÿðëàëàà” ãýæ õýëýõýä: “ ç¿ãýýð ýý, çà áàÿðòàé” ãýæ õýë÷õýýä ÿâààä ºãºâ. Áè ãýðòýý îðæ èðýí õîîëîî èäýõñàíààòàé ñóóæ áàéòàë ãýíýò òýð õºâã¿¿íèé òóõàé áîäîë òîëãîé äîòîð ýðãýëäýâ. Ò¿¿íèé òºðõ í¿äíèé ºìíº çóðàéëàà. ºíäºð, òóðàíõàé, æèæèã í¿äòýé, í¿äýýðýý èíýýäýã…

ßàãààä ÷ þì òýð ºäðººñ õîéø ò¿¿íèé öàðàé, èíýýìñýãëýë íü ìèíèé í¿äýíä ¿çýãäñýýð ë. “ ßäàæ òýð ¿åä íýðèéã íü ÷ áîëîâ ìýäýýä àâñàí áîë” ãýæ õààÿà áîäîãääîã ãýý÷. Ãýâ÷ äàõèæ ò¿¿íòýé òààðñàíã¿é, ò¿¿íèéã õàðñàíã¿é.

Èíãýýä óäàëã¿é 9-ð ñàðûí 1 áîëæ, áè íýãä¿ãýýð ñóðãóóëèéí 10-ûí â àíãèä îðîõîîð áîëîâ. ĺíãºæ íýãä¿ãýýð àíãèä îðæ áàéãàà áÿöõàí îõèí øèã ààâûãàà äàãóóëàí ñóðãóóëèéí ¿¿äýíä èðýýä çîãñîæ áàéòàë íýãýí áàãø ãàð÷ èðýýä íàìàéã óãòàæ àâëàà. Ñóðãóóëèéí êîðèäîðîîð áàãøèéã äàãàí ÿâñààð “10-ûí â, àíãè óäèðäñàí áàãø Ã.Æàðãàëñ¿ðýí” ãýñýí õàÿãòàé àíãè ðóó îðîâ. Áàãø: “Çà õ¿¿õä¿¿ä ýý, ýíý îõèí ìàíàéä øèëæèæ èðæ áàéãàà. Îäîî á¿ãäýýðýý øèíýõýí íàéçòàéãàà òàíèëöúÿ” ãýõýä íü áè: “Íàìàéã Õóëàí ãýäýã. 17 íàñòàé. Äàðõàíààñ èðñýí” ãýæ õýëýýä 3-ð ñàëààíû ñ¿¿ëýýñýý 2 äàõü õîîñîí øèðýýíä î÷èæ ñóóâ. Ãýòýë ìèíèé óðä íýã ë òàíèë öàðàé. Ãýòýë áàðàã ñàðûí ìèíèé ò¿ðèéâ÷èéã îëæ ºãñºí íºãºº õºâã¿¿í áàéëàà. Òýð ýðãýæ õàðñíàà: “ Ñàéí óó? Íàìàéã òàíüæ áàéíà óó? ×è ìàíàé àíãèä îðæ áàéãàà þì áàéíà ø äýý. Õî¸óëàà òàíèëöúÿ. Íàìàéã Áàÿðàà ãýäýã” ãýâ. Ãýòýë áàãø: “Õººå, Áàÿðàà õè÷ýýëäýý àíõààð. Øèíý íàéçòàéãàà õè÷ýýë òàðàõààð òàíèëöàõã¿é þó” ãýâ. Èíãýýä õè÷ýýë òàðàõàä òýð öîíõíû õàæóóä õýñýã íàéçòàéãàà ýëäâèéã ÿðèí çîãñîæ áàéëàà.

Ýíý ñóðãóóëüä øèëæèæ èðýýä áàãàã¿é õóãàöàà ºíãºð뺺. Áè Áàÿðààä óëàì ë òàòàãäààä áàéâ. ªäºð áîëãîí ò¿¿íèéã õàðäàã ìºðò뺺 ñàíààä, àíõ óäàà õºâã¿¿íýýñ, òýð òóñìàà Áàÿðààãààñ áîëæ óéëæ ¿çëýý. Óäàëã¿é 2-ð ñàðûí 14 áóþó Ãýãýýí âàëåíòèíèé áàÿðûí ºäºð áîëæ, ñóðãóóëü äýýð “ õàéðûí çóó÷” íýðòýé çàõèàíû õàéðöàã ãàð÷èõñàí áàéâ. Áè òýð õàéðöãààð äàìæóóëàí ò¿¿íä ñýòãýëýý èë÷ëýõýýð øèéäëýý. Çàõèàãàà áè÷ýýä ºíºº õàéðöàã ðóó õèéæ îðõèâ. Õî¸ð õîíîãèéí äàðàà íýã õ¿¿õýä Áàÿðààã äóóäàí ìèíèé çàõèàã ºã뺺. Áè ÿìàð èõ ñàíäàð÷, áàñ àéæ áàéñàí ãýý÷. Ãýòýë ò¿¿íèé äîòíû íàéç Ñàéõàíàà çàõèàã áóëààæ àâààä óíø÷èõàâ. Òýð íàä ðóó õàðæ èíýýãýýä ë. Õàðèí Áàÿðàà ÿàãàà ÷ ¿ã¿é, íàä ðóó îãò õàðààã¿é. Ìàðãààø íü õè÷ýýëýý òàðààä ñóðãóóëèàñ ãàðàí ÿâæ áàéòàë õî¸ð îõèí çîãñîæ áàéñíàà íàìàéã õàðàí:” Õººå, õººå Õàëèóíàà, ýíý íºãºº Áàÿðààä çàõèà ºãñºí îõèí áàéíà ø äýý” ãýæ õýëýõ íü äóóëäàâ. Äîòîð ïàëõèéãýýä ë ÿâ÷èõàâ. Ãýòýë íºãºº îõèí:” Õººå, çîãñîæ áàé. Õýëýõ þì áàéíà ãýâ. Òýãýýä õàæóóä èðæ çîãññîíîî:” ×è Áàÿðààä çàõèà ºãñºí ãýë¿¿? ×àì øèã îõèíûã Áàÿðàà òîîõã¿é ø äýý. Áè Áàÿðààãèéí íàéç îõèí áàéíà. Íàìàéã Õàëèóíàà ãýäýã. 10-ûí À-ä ñóðäàã. Ìýäýæ àâ. Áèòãèé Áàÿðààä ñýýòýí õàÿàä áàé çà” ãýýä õÿëàìõèéñíýý ÿâààä ºãºâ. ßã ýíý ìº÷èä íàìàéã àÿíãà ìºðãºõ øèã ë áîëîâ. Ò¿¿íèéã ººð îõèíòîé ¿åðõäýã ãýäýãòýé áè ýâëýð÷ ÷àäàõã¿é áàéëàà. Ìàðãààø íü õè÷ýýëäýý ÿâàõ ãýòýë í¿äýý ï¿ëöèéòýë óéë÷èõñàí áîëîõîîð Áàÿðààãààñ ñàíàà çîâîîä õè÷ýýëäýý ÿâñàíã¿é. Ãýòýë ýýæ îðîé àæëààñàà èðýýä ºðººíèé õààëãà òîãøèæ: “Ìèíèé îõèîí, ÷àìàéã ãàäàà àíãèéí ÷èíü õ¿¿õýä äóóäàæ áàéíà” ãýâ. Õýí èðñýí þì áîë ãýæ áîäîí ãàðòàë Áàÿðàà çîãñîæ áàéëàà. Áè ãàéõàí ò¿¿í ð¿¿ õàðâàë òýð íàä ðóó õàðàí èíýýìñýãëýæ:

-          Ñàéí óó?

-          Ñàéí

-          ÷è ÿàãààä õè÷ýýëäýý èðýýã¿é þì áý? Áèå ÷èíü ºâ人 þó? ãýõýä íü ÿìàð ÷àìààñ áîëæ óéëààä ãýëòýé íü áèø

-          Òèéì ë ãýëýý. Ãýòýë Áàÿðàà:

-          ÷àìä õýëýõ ç¿éë áàéíà.

-          Þó õýëýõ ãýñýí þì áý? ãýæ íàìàéã àñóóòàë òýð õýñýã äóóã¿é çîãññîíîî:

-          Áè ÷àìä ñàéí áîë÷èõîæ ãýâ. Áè ìàø èõ ãàéõàí, ò¿¿íèé ¿ãýíä èòãýñýíã¿é.

-          Áèòãèé õóäëàà ÿðü. Áè ÷àìàéã Õàëèóíàà ãýäýã îõèíòîé ¿åðõäãèéã ÷èíü ìýäíý. Áè ÷àìä èòãýõã¿é áàéíà.

-          Áè Õàëèóíààòàé ¿åðõäýã áàéñàí íü ¿íýí. Õàðèí îäîî áîëüñîí. Áè òýðýíä ñàéí áèø. ÷àìä ñàéí ÷ íàìàéã òîîõã¿é áàéõ ãýæ áîääîã áàéñàí.òýãýýä ÷àìààñ çàõèà àâààä, ÷àì äýýð èðæ áàéíà. Õî¸óëàà ¿åðõýå òýãýõ ¿¿? ãýâ. Áè äîòðîî áàÿðëàæ áàéñàí ÷ èòãýæ ÷àäàõã¿é ë áàéëàà.

-          Çà çà áè îðëîî. Áàÿðòàé ãýýä ýðãýòýë:

-          Õóëààí, ìàðãààø õàðèóãàà àâíà ø¿¿. Íàäàä èòãýýðýé ãýâ. Áè ãýðòýý îðîîä èíýýæ áàéñàí ÷ íóëèìñ ìèíü óðñàæ áàéëàà. Òèéìýý ýíý áîë áàÿðûí íóëèìñ. Èíãýýä áèä õî¸ð ¿åðõýýä 3 ñàð áîë÷èõæýý. Áèä 2 íýã íýãíäýý óëàì äàñàæ, áè ýíý îð÷ëîíãèéí õàìãèéí æàðãàëòàé õ¿í ãýäãýý ¿ðãýëæ ìýäýðäýã áàéâ. Óäàëã¿é çóíû àìðàëò ýõýëëýý. Áàÿðàà ààâòàéãàà õºäºº ÿâààä 7 õîíîîä èðíý ãýýä íàäàä õýë÷õýýä ÿâëàà. Ýíý ºäºð àíõíû áîðîî îðîâ. Áàÿðàà 7 õîíîëîî. Òýð íàä äýýð èðñýíã¿é. Áè ãýð ë¿¿ íü óòàñäëàà. Óòñàà àâñàíã¿é. Íýã ºäºð Ñàéõàíàà íàä äýýð èðýâ. Òýð íýã ë ãóíèãòàé, í¿äýíäýý íóëèìñòàé áàéëàà. Áè ò¿¿íèéã õàðààä Áàÿðààä ÿìàð íýãýí þì áîëæ ãýæ áîäîîä àéãààä þó ÷ äóóãàð÷ ÷àäñàíã¿é. Ãýòýë Ñàéõàíàà:

-          Õóëààí, ìèíèé íàéç öî÷èðäîâ îî. Òàéâàí áàéãààðàé. Áàÿðà ààâòàéãàà õºäºº ÿâäàã ºä𺺠îñîëä îðñîí. Òýð îäîî áèäíèéã òýíãýðýý õàðæ áàéãàà. Íàìàéã èéì ìýäýý äóóëãàñàíä óó÷èë õýìýýí óéëëàà. Áè ÿàõ ¸ñòîé âý? Áè ò¿¿íèéã íàìàéã îðõèîä ÿâ÷èõíà ãýæ ÿàæ ìýäýõ þì áý.èíãýýä íàäàä àìüäðàõ èòãýë, óðàì çîðèã ¿ã¿é áîëæ áè äàõèæ õ¿íä õàéðòàé áîëîõã¿é ãýæ áîääîã áîëîâ. Áè ò¿¿íèéã íàäààñ ÿâñàí ãýäýãò èòãýõã¿é áàéãàà áîëîõîîð ò¿¿íèéã õ¿ëýýñýýð áàéõ áîëíî. Áè ñýòãýë ç¿ðõýíäýý ¿ðãýëæ ò¿¿íòýé õàìò áàéõ áîëíî. Àíõ íàìàéã Áàÿðààòàé ó÷ðóóëñàí òýð áîðîî îäîî íàäààñ ò¿¿íèéã ìèíü àâààä ÿâ÷èõëàà. Ìóóõàé áîðîî, ¸ñòîé ìóóõàé áîðîî. ßàãààä òýðíèéã ìèíü àâààä ÿâ÷èõàâ àà. Áè ò¿¿íòýé äàíäàà óóëçäàã áàéñàí ãàçðàà î÷èõûã õ¿ññýí ÷ ãàíöààðàà áîëîõîîð äàõèæ õýçýý  ÷ î÷îîã¿é. Ãýõäýý á óäàõã¿é î÷íî. Ãàíöààðàà áèø. Òýðíèéã ìèíü íàäòàé ó÷ðóóë÷õààä áóöààãààä íàäààñ á¿ðìºñºí àâààä ÿâñàí òýð ãîìäìîîð áîðîîòîé õàìò î÷íî.

(Нийт: 9)